Baju Baju o kruku na Haju ....

Nudziło mi się w nocy i postanowiłem napisać bajkę, dla dzieci dorosłych :O
I wstawię tu ją, a co, w odcinkach będzie, i jest strasznie dziwna, nawiązuje do ludzi i sytuacji z mojego życia, i do innych dziwnych rzeczy i postaci fikcyjnych.

Wzgórze ciągnęło się po horyzont, kilka małych drzewek u jego podnóży, oraz strumień dziwnym trafem z jednej strony wspinający się na górkę, z drugiej z niej spływający. Na szczycie góry stał dom nieco przypominający wierzę, miał okrągłą podstawę i przypuszczalnie, wnioskując po oknach, albo kilka pięter albo schody prowadzące na szczyt. Mógł mieć też zarówno kilka pięter jak i schody, ale to w aktualnym odbiorze jego zewnętrznego wyglądu nie było istotne. Niemal na szczycie budynku widniała tarcza ogromnego zegara, który to przy przełożeniu poziomym mógł określić kąt padania promieni słonecznych, jak i godzinę dnia i nocy. Zmyślne urządzenie, zmyślnego autora. Lecz w jakim celu wskazówka miała ukazywać położenie słońca, to zostawiam już waszej wyobraźni. Drzwi się otworzyły, a z mrocznych czeluści domku wyszedł nienaturalnie wysoki smukły na twarzy dziadunio. Miał siwe włosy układające się niemal jak odwrócony kapelusz grzyba. Jego czoło i górna część głowy spowita była jednak łysiną. Miał on na głowie zamontowana specyficzną aparaturę, zestaw lup na prawym oku, sondę wystającą z za prawego ucha, i dziwne urządzenie z wbudowanym w żelazną ramę kamieniem, z małą dziurką na oko, przeszkloną jakimś przejrzystym rubinem. Dziadunio wyszedł na werandę, po czym zszedł po dwóch małych schodkach na piaskową dróżkę która mimo licznych wywijasów zmierzała jednak jednogłośnie w kierunku lasu u podnóży  górki. Poszedł kilka kroków, po czym przeraźliwie krzyknął bliżej niezidentyfikowane słowo, które po rozbiórce składniowo-fonetycznej zdawało się być wulgaryzmem.  Zaraz po słowach mędrzec ujrzał w myślach Pandę która przypadkiem „odczuła” jego słowa, i z lękiem upadła na ziemię z hmm… na oko dziesięcio-metrowej lampy parkowej.
-Zegarek….! –odparł zaraz po przekształceniu twarzy w zniesmaczony wyraz, spowodowany wizją wyglądu rozbitej pandziej głowy, i wylewającego się zeń mózgu…
Staruszek rozejrzał się dookoła szukając czegoś co z reguły lubiło przypadkiem lądować pod jego stopami, bądź też częściej przed nogami – na wysokości piszczeli, prowokując chcąc nie chcąc trzy sekundowy niekontrolowany lot w kierunku matki ziemi. Dostrzegł to czego szukał, lecz przyjrzawszy się po raz wtóry czy pod jego nogami, za nim bądź przed nim nie czai się mniejszy lub większy krypto-badyl, ruszył w kierunku kilkucentymetrowego patyka. Odwrócił się w kierunku swojego domu, wzrok ulokował konkretnie na tarczy zegara, po czym zręcznym ruchem nogi, który jak na staruszka wydawał się zdecydowanie, oj zdecydowanie, zdecydowanie za szybki, nakreślił na piasku okrąg. Po czym wbił patyk w środek, który wcześniej jednak musiał precyzyjnie wyznaczyć dwoma przedłużonymi po dwu-kroć promieniami, linie nazwał chyba kiedyś średnicą? 

-HA! Mamy 2.27 po szczytowaniu! – krzyknął w powietrze.
-Masz trzy minuty! - Krzyknął kolejny raz. Odwrócił się znów w kierunku lasku i linii będącej przecinającą go na dwie strony ścieżką. Stał tak obserwował chmury, zbierające się nad lasem kruki, i inne zjawiska atmosferyczne takie jak opadające liście, czy wycie krów ? Dochodzące z lasu…

Nagle nad lasem , na dość niskiej wysokości zaczęła formować się czarna jak noc chmura, kłębiła się niesamowicie, można było dostrzec nawet jej pojedyncze składowe elementy, to jest kruki…

Starzec uśmiechnął się, po czym odwróciwszy sią, kątem oka skontrolował słoneczny zegar.

Nagle chmura zawęziła swoja objętość formując lej którego najwęższa część kończyła się gdzieś w prawej części na wpół podzielonego lasu. Lej „przelał” się identycznie jak gdyby w ów lej kuchenny wlano wodę.

Stary kolejny raz zerknął na słoneczny zegar, ruszył w kierunku werandy, i już chciał wrzasnąć słowo którym wcześniej zatruł powietrze, kiedy to rozpoczął się pierwszy dzisiejszy niekontrolowany trzy sekundowy lot w kierunku matki ziemi. Rypnął twarzą o piach gubiąc przy okazji tego jakże widowiskowego zdarzenia – wszystkie szkła powiększające, swojej nader wymyślnej aparatury. Wstał spokojnie jak gdyby nigdy nic, przyzwyczajony do tego typu uatrakcyjnień swojego życia, pozbierał w popłochu szkła, i wszedł na werandę, po czym wyciągnowszy z kieszeni płaszcza, bo takowy posiadał – małej plastikowej rurki usiadł na drewnianym krześle z wbudowanymi kołami z obu stron, która były jednak nieruchome, zaczął się bujać, a włożywszy do ust plastikową rurkę, która po naciśnięciu jarzyła się na blueray’owy kolorek, pociągnął ustami, i wypuścił w powietrze zielony, może lekko mdły w wyglądzie, bo różnie się kojarzący – dym.
-Widocznie coś przykuło jego uwagę…

Można było usłyszeć głos barwą i wdziękiem przypominający młodą dziewczynę.
-Widocznie na pewno. – odparł staruszek, rozchylił nozdrza i mniej lub bardziej zgrabnie wypuścił mdłą zieleń ze swoich płuc.
Odczekał chwil kilka, które precyzyjnie odmierzył w czasie i przestrzeni szacując i przyrównując wzory matematyczne dryfujących gdzieś po niebie obłoczków, po czym wyciągnął z kieszeni czarną, lekko połyskującą ciemna zielenią, kulę. 

-A co u Ciebie moja droga, nadal włoski moro?

-A i owszem, choć z dnia na dzień płowieją, siwa już niemal jestem…
-Różany chłopiec robił ostatnio promocje na jakieś zielone koloryzatory.
-Niee, nie chcę już od niego samponetek, wole kupić jakąś barwioną korę w Tapenje.
-U Rosse’a też dostaniesz krepę.
Nad lasem znów zaczęła formować się chmura o kolorze cienia. Starzec zerwał się i kolejny raz poszedł w bliżej niezidentyfikowane miejsce na ścieżce, kilka metrów od jego domu.
-Nie przeszkadzam wam zatem, i tak ktoś mi się dobija na biznesowy channel dotyczący molongo…

Nie odpowiedział, patrząc na chmurę która w błyskawicznym tempie przemieszczała się w jego kierunku. Jego twarz nabrała kolorytu i grymasu jak z przed kilkunastu minut, kiedy wypatrywał tejże chmury. Minęło kilka sekund, a w około niego wirowała setka czarnych ptasiorów, czuł się jak w leju tornada z zaświatów, mimo iż rytm matematyczny całego przedstawienia był nieco zaburzony przez jego dom, o który w każdej sekundzie obijało się ponad dziesięć okazów tego jakże wybitnego gatunku widzialnych-granatowych kruków. W niespełna trzy sekundy stworzyły znów lej, a po kolejnych trzech przelały się w formę czarnego wizerunku mężczyzny w czerwonym płaszczu, ciemno brązowych włosach i oczach. Oczywiście nie od razu wszystko miało kolory, na początku wyglądał on jak Afroamerykanin, o włosach i oczach koloru afroamerykańskiego, i płaszczu o tymże samym kolorze. 

-Spóźnienie, ponad piętnaście minut! – powiedział dziadek krzyżując ręce.
-Wyobraź sobie ,że jakaś panda usiłowała założyć krowie siodło i wjechać na świętą sosnę…

-A mogłem przyśpieszyć twoją podróż, gdybym tylko nie natrafił piszczelem na ten drągal. – wskazał palcem za siebie, gdzie to leżała niemal metrowej długości gałąź akacji.
-Pandy są spoko, dlatego też nie chciałem by jej się oberwało od bydlęcych ziomków. Ostatnio woły z przystani spiknęły się z gnu, wiesz antylopki udowodniły jak to sprawnie potrafią zabijać królów, akcja z Muffasą wyszła im lepiej niż atak Letho na Demawenda.
-Dobra, dobra, chodźmy bo Ci się czas skońćzy. Naprawdę na twoim miejscu martwił bym się o każdą straconą sekundę.
Ruszyli z wolna w kierunku domostwa, ciągnąc dalej temat.
-Przesadzasz, to ty powinieneś żałować ,że ominąłeś barierę czasu, i prawdopodobnie jeśli w trakcie któregoś z twoich lotów, nie wpadniesz na jakiegoś Trinity Force’a – to nie zginiesz wcale. Nuda.

Weszli do środka, a środek okazał się być czymś w rodzaju… Hali? Podłoga wcale nie miała kształtu koła, okien nie było wcale, a na hali owej stało kilka maszyn, które bez szelestnie pracowały nad jakąś aparaturą. Ciemnowłosy chłopak przyglądał się taśmą produkcyjnym obserwował różne jadące na owych taśmach przedmioty.
-Aaa, Zilean mówił ,że osiąga dzięki twoim zabawką niezłe prędkości, a i colldown mu się zmniejszył.
-Mało mnie on obchodzi. Ważne ,że wydaje u mnie molongo.
-Dobra, powiedz mi dziadzi w czym problem.
-A no w tym.- wskazał na wielki czarny szklany graniastosłup.
Chłopak podszedł do obiektu dotknął go i odczuł niewyobrażalne dla niego do tej pory zimno, jego dłoń pokryła się szronem. Stał jednak ze zdziwieniem w oczach nie rozumiejąc dlaczego obiekt ten nie wymienia swojego „ciepła” z otulającym go powietrzem.
-Wygląda jak nie z tego świata. Masz kulę Morowłosej która też jest z innego wymiaru, ale ona nie jest taka zimna. Spójrz jednak na strukturę. Identyczna, nawet ten zielony połysk…
-Nie mogę rozgryźć co to jest, do czego służyło, bądź ma służyć, i jak to się stało że pojawiło się akurat w tym miejscu. Tutaj nie prowadzę żadnych eksperymentów, a już na pewno nie otwieram portali!
-Nie otwierasz bo nie umiesz… Ale nie w tym rzecz.
Chłopak wyciągnął przed siebie dłoń, a z wierzchnich warstw jego skóry uformowało się kruczysko.
-SuecideGroup?- zapytał patrząc na ptaka. – Ten odwrócił główkę tak by mógł swym okiem dostrzec twarz młodzieńca, po czym skinął jednoznacznie. Ptak wiedział w czym rzecz, i pofrunął na szczyt graniastosłupu i wylądował na nim. Zaczął krakać, przerażająco! Ale ku zdziwieniu obserwatorów nie zamarzł jak im się zdawało ,że się stanie.
-Dobra, wracaj tu.-oznajmił brązowooki.
Kruk sfrunął pikując w czubek głowy chłopaka, i zniknął jakby wlatując mu do głowy.