Sny, te idealne światy. Czy nie jest tam (zbyt) pięknie?
Wszystko się tam układa w przeciągu wypowiadania 2 słów. A tutaj.. nigdy nie wiadomo, czy nie wchodzi się w bagno, czy do kina w którym zaraz wybuchnie podstawiona bomba.. Chciało by się pisać o tym co było. Bo czuć to we mnie samym, i w okalającej mnie przestrzeni, czuć to z tego okienka. Czuję się podle, i muszę ponieść tego konsekwencje..? Tak powinienem myśleć? A czy nie tak już kiedyś myślałem? Byłem takim męczennikiem który brał wszystko na siebie.. Może teraz jestem silniejszy i dam radę ?
Nie chodziło mi o wywołanie smutku na twych ustach, czy w twojej głowie. Chciałem byś zobaczyła, że mi zależy, i ,że czuję się zagrożony ?
Skrajności - nie mogę traktować siebie jak boga, bo jestem słabym bogiem. Nie odbieram wszechświata takim jaki jest, a kiedy chcę wszystko rzucić precz i podążać za ekscytacją, dostaję takiego liścia ,że cofam się pod drzwi, i znów mogę tylko zerkać na klamkę.. wyczekując momentu kolejnej próby..
Świadomość ,że ktoś może zniszczyć te drzwi..., że same mogą zniknąć... przytłacza... i karze mi robić coś teraz, i teraz, i teraz... I okaże się ,że to ja jestem topornikiem, który tnie je na wióry. A mam przejść przez próg, i być w końcu sobą, nie je niszczyć.
Jesteś tymi drzwiami, drzwiami do nowego świata, drzwiami do pełni szczęścia, drzwiami do największej ekscytacji. Wiem dlaczego zawsze mi czegoś brakowało.. pewnie jest tak również u ciebie. Brakowało mi puszczenia myśli, że będzie źle, że coś się zniszczy...
Szukam siebie, bo nie daje sobie całemu doświadczać wszystkiego, odbijam piłeczkę i mówię "to na pewno nie ja" a te rzeczy tak bardzo chcą do mnie samego wrócić... może cierpienie jest częścią i miarą miłości?
Może mam być nieraz smutny, może właśnie ma mi na tobie zależeć bardziej niż na sobie :)
Ukazujesz mi chyba ,że jeszcze nie potrafię... Ale tak bardzo nie chcę by twoją rolą w moim życiu było tylko ukazanie mi tego. Jedną przyjaciółkę już straciłem, dlatego wiem, że "chwila" dzieli wszystko i wszystkich, od całkowitej izolacji między sobą. Potem są już tylko uśmiechy na deptaku, czy nie zdefiniowany wzrok, nie świadczący o niczym.. Chcę tego uniknąć.
Zauważyłem kilka błędów w moim myśleniu, pracuję nad ich korektą. Nie dam się złamać niczemu! Może o to w tym chodziło, by spaść trochę niżej i doświadczyć to czego zdecydowanie nie chce się doświadczać?
Zmienię to/siebie, choćby nie wiem co, byśmy już zawsze mogli widzieć na różowo! I nawet kiedy coś dotknie mnie, na tyle bym poczuł się źle - zostawię to dla siebie, i wygram z tym sam. Bo nie chcę byś była smutna.
"Nie ważne co się stanie, zawsze będziesz w moim serduszku !" <3 p="">
Wszystko się tam układa w przeciągu wypowiadania 2 słów. A tutaj.. nigdy nie wiadomo, czy nie wchodzi się w bagno, czy do kina w którym zaraz wybuchnie podstawiona bomba.. Chciało by się pisać o tym co było. Bo czuć to we mnie samym, i w okalającej mnie przestrzeni, czuć to z tego okienka. Czuję się podle, i muszę ponieść tego konsekwencje..? Tak powinienem myśleć? A czy nie tak już kiedyś myślałem? Byłem takim męczennikiem który brał wszystko na siebie.. Może teraz jestem silniejszy i dam radę ?
Nie chodziło mi o wywołanie smutku na twych ustach, czy w twojej głowie. Chciałem byś zobaczyła, że mi zależy, i ,że czuję się zagrożony ?
Skrajności - nie mogę traktować siebie jak boga, bo jestem słabym bogiem. Nie odbieram wszechświata takim jaki jest, a kiedy chcę wszystko rzucić precz i podążać za ekscytacją, dostaję takiego liścia ,że cofam się pod drzwi, i znów mogę tylko zerkać na klamkę.. wyczekując momentu kolejnej próby..
Świadomość ,że ktoś może zniszczyć te drzwi..., że same mogą zniknąć... przytłacza... i karze mi robić coś teraz, i teraz, i teraz... I okaże się ,że to ja jestem topornikiem, który tnie je na wióry. A mam przejść przez próg, i być w końcu sobą, nie je niszczyć.
Jesteś tymi drzwiami, drzwiami do nowego świata, drzwiami do pełni szczęścia, drzwiami do największej ekscytacji. Wiem dlaczego zawsze mi czegoś brakowało.. pewnie jest tak również u ciebie. Brakowało mi puszczenia myśli, że będzie źle, że coś się zniszczy...
Szukam siebie, bo nie daje sobie całemu doświadczać wszystkiego, odbijam piłeczkę i mówię "to na pewno nie ja" a te rzeczy tak bardzo chcą do mnie samego wrócić... może cierpienie jest częścią i miarą miłości?
Może mam być nieraz smutny, może właśnie ma mi na tobie zależeć bardziej niż na sobie :)
Ukazujesz mi chyba ,że jeszcze nie potrafię... Ale tak bardzo nie chcę by twoją rolą w moim życiu było tylko ukazanie mi tego. Jedną przyjaciółkę już straciłem, dlatego wiem, że "chwila" dzieli wszystko i wszystkich, od całkowitej izolacji między sobą. Potem są już tylko uśmiechy na deptaku, czy nie zdefiniowany wzrok, nie świadczący o niczym.. Chcę tego uniknąć.
Zauważyłem kilka błędów w moim myśleniu, pracuję nad ich korektą. Nie dam się złamać niczemu! Może o to w tym chodziło, by spaść trochę niżej i doświadczyć to czego zdecydowanie nie chce się doświadczać?
Zmienię to/siebie, choćby nie wiem co, byśmy już zawsze mogli widzieć na różowo! I nawet kiedy coś dotknie mnie, na tyle bym poczuł się źle - zostawię to dla siebie, i wygram z tym sam. Bo nie chcę byś była smutna.
"Nie ważne co się stanie, zawsze będziesz w moim serduszku !" <3 p="">
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz