spowity cieniem myśli

schematyczny

nafaszerowany wzorcami umysł

prześcieradło wiedzy oddzielające światło od wzrastającej rośliny

w mroku patrząc na przebite gwoździami niebo

iluzja

jak dla człowieka kosmos

ukazany jakim jest

wymyślony jakim nie jest

i zagubiony

udający 

że jest wszystkim

a jedynie strugami światła 

przebijającymi się przez dziury w prześcieradle

jedynie jasnymi plamkami na ciemnej macie

jedynie

iluzją

jak wiedza dla umysłu

jak przekonanie ,że się wie

pułapka

ukrycie

przed światłem

nie wzrosnę póki będę się gapił

tęczą wypełniwszy niebo

kolory dające się oswoić

moc pozwalająca zdjąć już zasłonę

neutralny zbiór konturów malować

działanie

bez niego myśli

a myśl nie do godzi myśli

praktyka

doświadczenie przekonujące

że mam już moc

bo wiem

a nie czuję